Başka bir evrenin bahçesinde Tolstoy İnsan ne ile yaşar okuyorum. Kitapta usulca “ Kalbine bir sor böyle yaşanır mı hiç ? “ diye soruyor bende yağmurlar.
Çok başındayım kitabın belki hayatın da ama aynı zamanda geri dönemeyecek ya da bırakamayacak kadar da ilerlemiş gibiyim. Buna rağmen çok şey yaşadım bazılarından dersler aldım bazıları kilerde ayıklanmak için bekliyor.
Ara ara hayata dair büyük konuşmalarda lazım olursa diye çıkarıp baktığım ve tekrar ettiğimi birer anı.. Şimdilerde tecrübe diyorlar.
Sonra bir kadın, alelade bir mindere otururken o kazana attığım tecrübelerden birini dün ucundan gördü, belli ki ona da tanıdıktı.
“ Çok güçlüymüşsün “ dedi.
Çok güçlü! Uzun zamandır kendime söylemeyi unuttuğum bir şey. Çok güçlüsün. Gerçi bana o zamanlar öyle gelmemişti. Ben sadece oradan sağ salim çıkmakla meşguldüm. Bir keresinde dağ yürüyüşü yaptıktan sonra rehber gelip yürüyüş boyunca hayata dair dertlerini düşündün mü demişti. Hayır dedim sadece düşmeden yürümeye odaklanmaya çalıştım. İşte bu sporun en güzel yanı da bu demişti. Çünkü bir an olsun dikkatin dağılırsa sakatlanabilirsin. O zamanlar da tam olarak öyleydi sadece hayatta kalmaya çabalıyordum.
Yüzmeyi yeniden öğrenmek gibiydi. Suya güvenmediğin için boğuştuğun zamanları hatırla! O çırpınışları.. Yüzmeyi öğrendiğim ya da en azından suyun üzerinde kalabildiğim anda nefes aldım. O an anladım çok güçlüydüm artık. Kendimle ve hayatla olan boğuşmam biraz azaldı. Nefes almanın tadına vardım. Kim bilir belki bir gün yüzmeyi öğrenip derinlere de dalarım. Ya da bahçemi yetiştirir kendi bahçemde güneşi ve dostlarımı selamlarım. Sevgilerle
Cozutuk
Cozutuk Blog 
Yorum bırakın